"ความรัก"ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่มนุษย์มีอยู่มากมายราวกับว่าจะไม่มีวันหมด

แต่สิ่งที่มนุษย์มีอยู่จำกัดจนดูเหมือนคับแคบเห็นแก่ตัวก็คือ "ความอดทน"

ยิ่งรักมากก็ยิ่งต้อง "อดทน" กับปัญหาต่างๆ รอบข้าง

. . เพื่อรักษาความรักนั้นไว้ให้ยั่งยืน

แต่ในทิศทางตรงกันข้าม เมื่อใดที่สิ้นรัก เมื่อนั้น "ความอดทน" ก็หามีไม่

สิ่งใดที่เคยทนได้ ก็กลับแปรเปลี่ยนไป

สิ่งใดที่เคยเห็นดี เห็นชอบ กลับกลายเป็นขวางหูขวางตา

ทั้งๆ ที่อีกฝ่ายหนึ่งกระทำต่อกันอย่างเสมอต้นเสมอปลาย

ท้ายที่สุดอีกฝ่ายหนึ่งก็ทอดทิ้งปล่อยให้ความรักนั้นต้องจบลง

บางครั้งความรักนั้นอาจจบลง ทั้งๆ ที่ความรู้สึกรักของเรายังมีอยู่เต็มหัวใจ

เพียงแต่การถูกกระทำซ้ำแล้วซ้ำเล่า . .

จนกระทั่ง "ความอดทน" บอกให้เราต้องไป...ไปทั้งที่ยัง "รัก"

เพราะหากรักแล้วต้องเจ็บ ต้องช้ำ ทางเลือกที่ดีที่สุดก็น่าจะหมายถึง

"การจากไปในวันนี้เพื่อที่จะเข้มแข็งและลุกขึ้นได้ใหม่ ในวันข้างหน้า" . .

อย่างนั้นไม่ใช่หรือ . .

หากรักแล้วต้องทนร้องไห้ไปตลอดชีวิต . .

คุณก็จะเจ็บเพราะความรักไปตลอดชีวิต

แต่หากคุณร้องไห้วันนี้ . . แม้จะเจ็บกว่า

แต่ก็จะเป็นความรู้สึกก็จะเจ็บไม่นาน ไม่กี่วันคุณก็ลืมไปเอง . .

สุดท้ายก็ขึ้นอยู่กับตัวเองแล้ว ว่าจะร้องไห้ไปตลอดชีวิต

หรือร้องไห้แค่วันนี้ แล้วยิ้มไปตลอดชีวิต . . .

ความจริงก็คือ ... ในขณะที่เราคิดถึงคน ๆ นึงตลอดเวลา
เค้าคนนั้นก็อาจคิดถึงคนอื่นอยู่ก็เป็นได้
และบางครั้งก็อาจมีคนที่คิดถึงเรา โดยที่เราไม่สนใจเลยเช่นกัน

บางครั้งการได้ฝันไปคนเดียว มันก็ดีกว่าการได้รู้ความจริงที่ว่า ...
สิ่งที่เราคิดทั้งหมด มันคือความฝันของเราเองเพียงคนเดียว
ฉะนั้นไม่แปลกที่คนส่วนใหญ่ เลือกที่จะยอมจมกับความฝัน
มากกว่าการได้รับรู้ความจริง

การไม่ได้เป็นที่ 1 ในใจเค้าไม่ใช่เรื่องน่าเศร้า ...
เราอาจเป็นที่ 2 ซึ่งมันก็ยังดีกว่าเป็นที่ 3 ที่ 4 ...
และหากเราเป็นที่ 10 ในใจเค้า ... ก็ขอให้คิดไว้ว่า
ดีกว่าเราไม่มีความสำคัญอะไรในใจเค้าเลย

มันอาจต้องมีน้ำตาบ้าง ในการยอมรับความจริงที่ว่า เราไม่ใช่ที่ 1 ...
แต่โปรดจำไว้เถอะว่าหาก หัวใจของคุณ ยังไม่ร้องไห้ออกมาดัง ๆ
พร้อมกับพูดกับตัวเองว่า ...
ชั้นเหนื่อยเหลือเกินแล้ว โปรดห้ามใจเถอะ ก่อนที่ชั้นจะอ่อนล้าไปกว่านี้
ก็จงชอบต่อไปเถอะ...

การรักใครซักคน ไม่ต้องการความพยายาม ...
การตัดใจต่างหาก ที่ต้องใช้ความพยายามอย่างมากมาย
ลองชั่งน้ำหนักในใจเราดูสิ ว่าความสุขยามที่คุณได้สบตาเค้า
กับความทุกข์ยามที่คุณต้องคอยหลบตาเค้า
อันไหนมันหนักหนากว่ากัน

อย่าโทษตัวเอง ที่มาเจอเค้าสายเกินไป ...
อย่าโทษเค้าที่ไม่มีใจให้
อย่าโทษโชคชะตาที่ทำให้เราพบกัน แต่ไม่ได้ทำให้เราใจตรงกัน ...
แต่จงยิ้มให้กับตัวเอง ที่อย่างน้อย
ถึงจะพบกับเค้าคนนั้นสายเกินไป แต่ก็ยังได้พบ ...

ยิ้มให้เค้า ที่ถึงจะไม่ได้ให้ใจเรามา แต่ก็ยังได้รับหัวใจของเราไป ...
ยิ้มให้กับโชคชะตา ที่ถึงแม้จะไม่ได้ทำให้เรารักกัน ...
แต่ก็ยังทำให้เรา ... ได้รู้จักกัน

คุณควรจะดีใจด้วยซ้ำ ที่ครั้งหนึ่ง ...
คุณได้เจอคนที่คุณอยากเก็บรอยยิ้มของเค้าไว้คนเดียว
คนที่คุณใส่ใจกว่าตัวคุณเอง ...
คนที่ทำให้คุณหัวเราะ และร้องไห้ได้มากมาย ...
คนที่เพียงแค่ยิ้มของเค้า เปลี่ยนวันที่หมองหม่น ให้กลายเป็นวันที่สดใส ...
เท่านี้มันก็ควรเพียงพอแล้ว ไม่ใช่หรือ ?
แค่การได้เห็นคนที่เรารัก ได้หัวเราะอยู่กับใครซักคน ที่เค้ารักมากที่สุด ...
นั่นแหละคือความสุข ของการได้รัก ... อย่างจริงใจ

คุณเคยเห็นคนตาบอดไม๊?

คนตาบอด...ที่เดินไปไหนต่อไหนด้วยกันเป็นคู่

คุณอาจเจอพวกเขาได้ …ในที่ที่มีคนอยู่กันเยอะๆ เช่น ตลาดนัด

พวกเขาไปที่นั่น...

เพราะหวังว่า... คงจะมี คนใจบุญ ไปเดินอยู่ที่นั่นบ้าง

คนสองคน...ที่จับมือกัน

ค่อยๆ เดินกระเถิบไปด้วยกันทีละนิด..ทีละนิด

เพราะต่างคน… ต่างก็มองไม่เห็นอะไรกันทั้งคู่

นอกจากไม้เท้าคนละอันแล้ว...

ในมือพวกเขาถือวิทยุเก่าๆ เครื่องนึง

กับไมค์อีกอีกหนึ่งอัน...ที่ขาดไม่ได้…ก็คือขันอลูมิเนียม

อาวุธสำคัญที่ใช้หากินอยู่ทุกวัน

ผมไม่ คุ้นหู กับเพลงที่เขาร้องนักหรอก

แต่ก็ดูว่า…เขาตั้งใจร้องเหลือเกิน

และดูเหมือนเขาก็ หวัง ว่าคุณจะต้องชอบมัน

ผมเห็นเขาจับมือกัน

วินาทีนั้น...ทำให้ผมนึกถึงอะไรบางอย่าง

ที่ผมเคยมองข้ามมาตลอด

คุณเคยนึกถึงความรักของ..คนตาบอด..หรือเปล่า

ตนตาบอดรักกันได้ยังไงนะ

เพราะคนตาบอด...ไม่เคยรู้เลยว่า...

คนรักของเขา..มีหน้าตาเป็นอย่างไร

คนตาบอด..จะรู้จักก็เพียงจิตใจของคนรักของเขาเท่านั้น

เมื่อเขามีความพอใจกันและกัน

ไม่มีเกียรติยศ... ศักดิ์ศรี...ให้กังวลใจ

เพราะต่างคนก็ต่างไม่มีสิ่งนี้

ต่างคน..ต่างก็ไม่มีเงิน

ตาสองข้าง ปิดสนิท....แต่เปิดใจเข้าหากัน

คนสองคนที่อยู่ด้วยกัน ด้วย "ใ จ" ล้วนๆ

ความรัก....ก็เกิดจากตรงนั้น

คนตาบอด พาคนที่เขารัก ไปด้วยกันทุกหนทุกแห่ง

คนตาบอด ไม่เคยกลับบ้านดึก

คนตาบอด ออกจากบ้านพร้อมกัน...และกลับถึงบ้านพร้อมกัน

พวกเขาเคยแยกกันบ้างหรือเปล่านะ....?

คุณรู้หรือเปล่า

คนตาบอด…จับมือของคนที่เขารักไว้ตลอดทั้งวัน

คุณเคยทำอย่างเขาบ้างไม๊... ?

ผมกลับมานึกถึงความรักของคนที่ตาดี

หลายๆ คน มีเกียรติยศ หน้าที่ การงาน ที่ดีเหลือเกิน

หลายๆ คน ทั้งหล่อ ทั้งสวย...ทั้งรวย ทั้งฉลาด

แต่พวกเราหลายๆ คนกลับต้องมาเสียใจเพราะความรัก

หรือว่าพวกเรามองเห็นกัน....

เพื่อจะเรียกร้องสิ่งที่เราต้องการให้มากขึ้น....

เอ....พวกเราคาดหวังอะไรจากคนที่เรารัก....มากเกินไปหรือเปล่านะ

อนาคตของคนตาบอด..อยู่ตรงไหนก็ไม่รู้

ดูเหมือนเขาจะ...สงสัยก็เพียงแต่ว่า

วันพรุ่งนี้...จะมีคนใจบุญซักกี่คน

ที่ทำให้พวกเขากลับบ้านด้วยกันอย่างมีความสุข

ตอนที่ผมเขียนนี้อยู่...พวกเขาก็คงนอนหลับกันแล้ว

ขอบคุณตลาดนัด...ที่ทำให้ผมเห็นภาพดีๆในวันนี้

ขอบคุณตลาดนัด...ที่ทำให้ผมเห็นภาพดีๆ ในวันนี้

ผมเชื่อว่า...ครั้งหน้า...ที่คุณเห็นคนตาบอด...ใจของคุณจะเปิดกว้างขึ้น

คุณอาจมองเห็นภาพที่คุณไม่เคยมองเห็น

ไม่ใช่ด้วยตา...แต่เห็นด้วยหัวใจ

เหมือนกับภาพที่ผมได้เห็นในวันนี้ ...